Het is vandaag 125 jaar geleden.
M'n mobiel gaat. Ik kijk op het beeldschermpje: ... Vincent.
He, maat, waar hang jij uit? roep ik hem toe.
Ik hang niet, ik zit. Ik zit in de TGV van St Remy de Provence, naar het Noorden in ieder geval. Druk in m'n kop jongen, ik weet niet waar naar toe te gaan.
Kedoeng, kedoeng hoor ik de wielen op de achtergond.
Was is of was je plan dan, vraag ik
Nou dat is het hem nou juist. Ik was eigenlijk op weg naar Auvers sur Oise, naar dr Gachet. Toen las ik dat jij mee doet aan een wedstrijd in mijn museum in Amsterdam en nu hoor ik weer dat je een grote expositie hebt in Hesdin. Daar word ik toch gek van? of ik blijf gek, hahaha, eindigent in een rochel.
Tja, mompel ik zachtjes, je zult toch ergens uit moeten stappen.
Dat hoorde ik wel, klinkt het nijdig aan de andere kant, ik stap uit wanneer ik dat wil
Ksnap niet wat je bedoelt Vincent
Kom je nog wel achter, klootzak
Gaat ie lekker ? Nou vergeet die wedstrijd in Amsterdam maar, daar hoor ik niet bij, er waren wel 3700 inzendingen, heel Nederland schildert, mijn stem klinkt zwaar verongelijkt.
Jaja, en een prutser wint zeker, weer een rochelende lach.
Mmppff, doe ik. Auvers en Hesdin liggen niet zo ver van elkaar
Dus ?
Dus, stel ik voor kom eerst naar Hesdin want vrijdag is de laatste dag van mijn expositie en dan gaan we daarna samen naar Auvers
Ik ga niet naar die Ravoux hoor sputtert Vincent
Hoe zo, je kunt er best wel aardig eten.
Ze vragen er nu 6 euro per persoon om mijn kamer te mogen zien; ik ging zo wat dood toen ik dat hoorde ...
Dat was 125 jaar geleden, ik staar voor me uit, kan niets meer zeggen ...
Hé pruster, ben je d'r nog ?
woensdag 20 mei 2015
maandag 11 mei 2015
Gesloten luiken
Het vaste ritueel van Iona bestaat niet meer. 's Morgens vroeg de deur uit en dan blaffen naar oude buurvrouw Jeanne aan de overkant. Die deed dan haar deur open, schuifelde naar ons hek en er begon een knuffelpartij. Mon Fifi, ma copine, ... Iona rolde dan bijna om van genot.
De luiken zijn en blijven gesloten. Ik vrees voor goed.
In drie weken tijd afgetakeld. Griepje, longen, geen etenslust. Ziekenhuisopname, intensive care, coma.
Gisteren hebben we afscheid genomen. Afscheid van een zielig uitgemergeld hoopje mens. Het zal niet lang meer duren.
Het kleine vrouwtje in haar bloementjesschort. Altijd een vriendelijk woord, een lach, geduld met onze Franse taal, zoeken naar het goede woord en dan hadden we veel plezier. De eieren, de marmelade, de toetjes, Chris helpen met franse recepten
Of zomaar een praatje, en dan hadden we het over de tuin, over oude Bernard, zijn ganzen, zijn moppen ... zijn ziekte en zijn dood.
Assiez vous Simon, en ze wees altijd zijn stoel in de keuken, op de leuningknop zijn petje.
Twee borrels moest ik altijd nemen, want op één been kun je niet lopen, dat zei Bernard altijd en zij herhaalde dat, met een flinke knipoog.
Het zal niet lang meer duren.
Gesloten luiken.
De luiken zijn en blijven gesloten. Ik vrees voor goed.
In drie weken tijd afgetakeld. Griepje, longen, geen etenslust. Ziekenhuisopname, intensive care, coma.
Gisteren hebben we afscheid genomen. Afscheid van een zielig uitgemergeld hoopje mens. Het zal niet lang meer duren.
Het kleine vrouwtje in haar bloementjesschort. Altijd een vriendelijk woord, een lach, geduld met onze Franse taal, zoeken naar het goede woord en dan hadden we veel plezier. De eieren, de marmelade, de toetjes, Chris helpen met franse recepten
Of zomaar een praatje, en dan hadden we het over de tuin, over oude Bernard, zijn ganzen, zijn moppen ... zijn ziekte en zijn dood.
Assiez vous Simon, en ze wees altijd zijn stoel in de keuken, op de leuningknop zijn petje.
Twee borrels moest ik altijd nemen, want op één been kun je niet lopen, dat zei Bernard altijd en zij herhaalde dat, met een flinke knipoog.
Het zal niet lang meer duren.
Gesloten luiken.
dinsdag 5 mei 2015
Verhalen van zwaluwen aan Charlie
Hun aantal groeit gestaag. De boerenzwaluwen scheren weer door de lucht. Mooi, hoe zij het weer voorspellen. Hoog in de lucht: mooi weer, laag over de grond, morgen regen.
Op de telefoonkabels in ons straatje eindigen zij hun werkdag, zo tegen het eind van de middag, begin van de avond. En dan kwetteren zij heel wat af.
Ik versta ze natuurlijk niet, maar weet wel waar ze het over hebben.
Ze komen uit het verre Afrika, Zuid Afrika, waar zij overwinterd hebben.
Zij vertellen elkaar over hun reis, over wat zij onderweg gezien hebben, daar laag op de grond.
De stammenstrijd in Zuid Afrika.
De vervuiling aangericht door de multinationals.
Het afslachten van anders denkenden en verkrachten van jonge meisjes door moslimextremisten
De zuidrand van de Middellandse zee, dobberende bootjes, lijken, overal lijken.
Het lijkt er op dat alleen de zwaluwen het zien.
Waar is Charlie, vragen de zwaluwen
waar is Charlie ?
Op de telefoonkabels in ons straatje eindigen zij hun werkdag, zo tegen het eind van de middag, begin van de avond. En dan kwetteren zij heel wat af.
Ik versta ze natuurlijk niet, maar weet wel waar ze het over hebben.
Ze komen uit het verre Afrika, Zuid Afrika, waar zij overwinterd hebben.
Zij vertellen elkaar over hun reis, over wat zij onderweg gezien hebben, daar laag op de grond.
De stammenstrijd in Zuid Afrika.
De vervuiling aangericht door de multinationals.
Het afslachten van anders denkenden en verkrachten van jonge meisjes door moslimextremisten
De zuidrand van de Middellandse zee, dobberende bootjes, lijken, overal lijken.
Het lijkt er op dat alleen de zwaluwen het zien.
Waar is Charlie, vragen de zwaluwen
waar is Charlie ?
zaterdag 2 mei 2015
Huizen met kruizen
Op de hoek van ons straatje begint het al. Beter gezegd, begon het een paar jaar geleden.
De oude vrouw kreeg nieuwe kniejen aangemeten en liep daarna eigenlijk nog slechter, ze schommelde als een ouwe driemaster in een teiltje water. Korte tijd later ging ze dood. Haar overgebleven man, had binnen de kortste keren een vriendin. Tis een imbeciel zei iemand verder op. Hij sluit zijn eigen hondje op in een kooi buiten op het erf en hij loopt met zijn nieuwe madame te paraderen en haar houdt hondje aan een lijntje.
Eigenlijk tegenover ons woonde een hele oude mevrouw, ook heel ziekelijk. Dus die maakte het ook niet lang. Haar inwonende zoon, opgeblazen als een ballon, mankeerde ook het een en ander, naast de eenzaamheid bij het wegvallen van maman. Ze vonden hem in de keuken, zijn bord niet leeg gegeten; zijn geweer lag naast hem.
Nu woont er een jonge stel. Hard werken, snelle zwarte auto met twee uitlaten. Altijd op en onderweg.
Ach onze lieve vriend er naast, het is nog maar anderhalf jaar dat we afscheid van hem hebben genomen. En zij ... eerst veel bezoek, nu alleen nog een vrijgezelle nicht en wij. Je ziet het leven uit haar verdwijnen. Haar pretogen lachen niet meer.
De vrolijke klusser op de hoek heeft de pijp aan Maarten gegeven. Dollen met die gekke nederlander doet hij niet meer. Versuft door de medicijnen zegt zijn vrouw en wijst op haar hoofd en zucht met vochtige ogen; tkan lang duren zei ze laatst, zit in de familie.
Hij, die tachtiger, die altijd in de moestuin loopt te rommelen loopt nu achter een looprek en scheldt zijn vrouw de huid vol. Wordt wel beter, hoorden wij, de apotheek had een foutje in een dosering gemaakt.
Het laatste huis aan de bosrand. Heel jong is ze nog. Twee kinderen waarvan een gehandicapt, nu heeft zij kanker. Haar stoerheid is overgenomen door uitzichtloosheid, angst en verdriet.
Ik heb drie huizen overgeslagen. Want de bewoners daarvan lopen gewoon, rijden auto, doen zelf hun boodschappen en maken een praatje.
Dan hebben we ons huis. Alles groeit en bloeit en dat is mooi.
Mooi is ook de azuurblauwe lucht van gistermiddag met kleine witte wolken, ze dreven langzaam voorbij. Af en toe vloog er een vogel en soms nog een.
Ik schommelde van houding,
van verwondering naar verzinking
en hoopte dat ik nergens meer aan dacht.
Woef, zei Iona, en likte aan mijn hand.
De oude vrouw kreeg nieuwe kniejen aangemeten en liep daarna eigenlijk nog slechter, ze schommelde als een ouwe driemaster in een teiltje water. Korte tijd later ging ze dood. Haar overgebleven man, had binnen de kortste keren een vriendin. Tis een imbeciel zei iemand verder op. Hij sluit zijn eigen hondje op in een kooi buiten op het erf en hij loopt met zijn nieuwe madame te paraderen en haar houdt hondje aan een lijntje.
Eigenlijk tegenover ons woonde een hele oude mevrouw, ook heel ziekelijk. Dus die maakte het ook niet lang. Haar inwonende zoon, opgeblazen als een ballon, mankeerde ook het een en ander, naast de eenzaamheid bij het wegvallen van maman. Ze vonden hem in de keuken, zijn bord niet leeg gegeten; zijn geweer lag naast hem.
Nu woont er een jonge stel. Hard werken, snelle zwarte auto met twee uitlaten. Altijd op en onderweg.
Ach onze lieve vriend er naast, het is nog maar anderhalf jaar dat we afscheid van hem hebben genomen. En zij ... eerst veel bezoek, nu alleen nog een vrijgezelle nicht en wij. Je ziet het leven uit haar verdwijnen. Haar pretogen lachen niet meer.
De vrolijke klusser op de hoek heeft de pijp aan Maarten gegeven. Dollen met die gekke nederlander doet hij niet meer. Versuft door de medicijnen zegt zijn vrouw en wijst op haar hoofd en zucht met vochtige ogen; tkan lang duren zei ze laatst, zit in de familie.
Hij, die tachtiger, die altijd in de moestuin loopt te rommelen loopt nu achter een looprek en scheldt zijn vrouw de huid vol. Wordt wel beter, hoorden wij, de apotheek had een foutje in een dosering gemaakt.
Het laatste huis aan de bosrand. Heel jong is ze nog. Twee kinderen waarvan een gehandicapt, nu heeft zij kanker. Haar stoerheid is overgenomen door uitzichtloosheid, angst en verdriet.
Ik heb drie huizen overgeslagen. Want de bewoners daarvan lopen gewoon, rijden auto, doen zelf hun boodschappen en maken een praatje.
Dan hebben we ons huis. Alles groeit en bloeit en dat is mooi.
Mooi is ook de azuurblauwe lucht van gistermiddag met kleine witte wolken, ze dreven langzaam voorbij. Af en toe vloog er een vogel en soms nog een.
Ik schommelde van houding,
van verwondering naar verzinking
en hoopte dat ik nergens meer aan dacht.
Woef, zei Iona, en likte aan mijn hand.
zondag 12 april 2015
Hotel Wanhoop
In al die 13, 14 jaren dat we hier nu rond sjouwen heb ik het hotel in F. niet een keer open gezien. Open in de zin van: geopend.
Nu is F. geen metropool, maar met zo'n kleine vijfduizend inwoners, zou er plek moeten zijn voor een geopend hotel.
Maar alles is in F. een beetje in verval, en dat is jammer.
Het hotel ligt aan de hoofdstraat, winkels, parkeergelegenheid, daar ligt het niet aan.
Het hotel bladdert en stoft. De naam is nauwelijks nog leesbaar. Maar het zal wel Lion d' Or geweest zijn. Beneden aan de straatkant twee hele grote ramen, daarachter ligt het restaurant, en de voordeur.
Waarschijnlijk was het houtwerk ooit donkerrood. Nu groen uitgeslagen bruin.
Door de met modder onder gespatte ramen, een blik op de nog steeds gedekte tafels. Grijs geworden tafellinnen, met spinrag bedekte borden, een bosje strobloemen dat vroeger kleur bracht aan het geheel.
Achter de voordeur ligt een container aan post, oude kranten en foldermateriaal. Ook vergeeld, er kan niets meer door de brievenbus.
Boven zes ramen met gescheurde en van de roe afgegleden vitrages.
Van de week liep ik er bij toeval 's avonds langs. Donker was het al. Tot mijn grote verbazing zie ik achter in het restaurant een groen lichtschijnsel.
Sortie, staat er verlicht te lezen.
Ik schiet in de lach.
De uitgang, nou die heeft iedereen allang geleden gevonden.
Doe maar uit dat licht.
Nu is F. geen metropool, maar met zo'n kleine vijfduizend inwoners, zou er plek moeten zijn voor een geopend hotel.
Maar alles is in F. een beetje in verval, en dat is jammer.
Het hotel ligt aan de hoofdstraat, winkels, parkeergelegenheid, daar ligt het niet aan.
Het hotel bladdert en stoft. De naam is nauwelijks nog leesbaar. Maar het zal wel Lion d' Or geweest zijn. Beneden aan de straatkant twee hele grote ramen, daarachter ligt het restaurant, en de voordeur.
Waarschijnlijk was het houtwerk ooit donkerrood. Nu groen uitgeslagen bruin.
Door de met modder onder gespatte ramen, een blik op de nog steeds gedekte tafels. Grijs geworden tafellinnen, met spinrag bedekte borden, een bosje strobloemen dat vroeger kleur bracht aan het geheel.
Achter de voordeur ligt een container aan post, oude kranten en foldermateriaal. Ook vergeeld, er kan niets meer door de brievenbus.
Boven zes ramen met gescheurde en van de roe afgegleden vitrages.
Van de week liep ik er bij toeval 's avonds langs. Donker was het al. Tot mijn grote verbazing zie ik achter in het restaurant een groen lichtschijnsel.
Sortie, staat er verlicht te lezen.
Ik schiet in de lach.
De uitgang, nou die heeft iedereen allang geleden gevonden.
Doe maar uit dat licht.
dinsdag 31 maart 2015
Hoog en laag niveau
Elke stad heeft wel zo'n wijk, zo'n wijk op niveau. Althans dat denken de bewoners van die wijk dan en ze denken dan er bij dat er niveauverschil is, het hunne dan hoger dan al die andere wijken.
Dat niveauverschil vertaalt zich vaak in hoogte, ze doen veelal uit de hoogte. Hun taaluitspraak zit ook hoog, hoog in de keel.
Maar ook in taal, een meisje is een 'meis' en een vriend is een 'vrind'. Hun huis is een 'pand'. En voor die panden staan hun 'bakken' liefst Audi, liefst zwart, liefst 4 uitlaten.
Via via kwam ik wel eens in zo'n wijk en zelfs nog op een feestje. Lachen, die gasten drinken met hun pink omhoog. Na een paar biertjes gaan ze brallen en oppijpen. Nog meer lachen, elkaar proberen af te troeven. Opscheppen over hun jacht in de Middellandse zee. Waar mijn vakantiebestemming was komende zomer. Port Grimaud, zei ik. Er werd instemmend geknikt. Boot erbij? Mmm, zei ik, net vanmiddag gekocht. Een en al aandacht kreeg ik.
Ik moet hem alleen nog effe oppompen, maar dat doe ik daar wel.
Die koppen ...
Jaren geleden zag ik een film, "The exterminating angel" (1962) van Luis Bunuel.
In een chique buitenwijk, staat de oprit van een villa vol geparkeerd. Alle snobs en wouldbe's zijn voor een soiree bij elkaar. Hoog niveau dus, kwa niveau, kwa gesprek, kwa alles. Men kout en men keutelt, nipt aan glazen.
Als de avond ten einde komt en de eerste gasten willen vertrekken gebeurd er iets merkwaardigs. De buitendeuren staan open, maar niemand kan naar buiten, alsof er een onzichtbare muur is. Eerst vind met het wel lollig en neemt men er nog een, maar ontstaat er onrust. Mensen willen echt weg, krijgen ruzie. De nacht breekt aan. Tumult alom, dronken mannen plassen in bloemenvazen, een vechtpartij, half ontblote vrouwen.
Over niveau-verval ...
of zoals ik iemand eens hoorde zeggen: asze motte poepen motte ze allemaal hun broek laten zakken.
Dat niveauverschil vertaalt zich vaak in hoogte, ze doen veelal uit de hoogte. Hun taaluitspraak zit ook hoog, hoog in de keel.
Maar ook in taal, een meisje is een 'meis' en een vriend is een 'vrind'. Hun huis is een 'pand'. En voor die panden staan hun 'bakken' liefst Audi, liefst zwart, liefst 4 uitlaten.
Via via kwam ik wel eens in zo'n wijk en zelfs nog op een feestje. Lachen, die gasten drinken met hun pink omhoog. Na een paar biertjes gaan ze brallen en oppijpen. Nog meer lachen, elkaar proberen af te troeven. Opscheppen over hun jacht in de Middellandse zee. Waar mijn vakantiebestemming was komende zomer. Port Grimaud, zei ik. Er werd instemmend geknikt. Boot erbij? Mmm, zei ik, net vanmiddag gekocht. Een en al aandacht kreeg ik.
Ik moet hem alleen nog effe oppompen, maar dat doe ik daar wel.
Die koppen ...
Jaren geleden zag ik een film, "The exterminating angel" (1962) van Luis Bunuel.
In een chique buitenwijk, staat de oprit van een villa vol geparkeerd. Alle snobs en wouldbe's zijn voor een soiree bij elkaar. Hoog niveau dus, kwa niveau, kwa gesprek, kwa alles. Men kout en men keutelt, nipt aan glazen.
Als de avond ten einde komt en de eerste gasten willen vertrekken gebeurd er iets merkwaardigs. De buitendeuren staan open, maar niemand kan naar buiten, alsof er een onzichtbare muur is. Eerst vind met het wel lollig en neemt men er nog een, maar ontstaat er onrust. Mensen willen echt weg, krijgen ruzie. De nacht breekt aan. Tumult alom, dronken mannen plassen in bloemenvazen, een vechtpartij, half ontblote vrouwen.
Over niveau-verval ...
of zoals ik iemand eens hoorde zeggen: asze motte poepen motte ze allemaal hun broek laten zakken.
woensdag 25 maart 2015
Verjaardag van Vincent
Loop ik door Parijs kom ik Theo tegen. U weet wel de broer van. Hij nam me mee naar zijn huis. Ik maakte kennis met zijn vrouw Jo en de kleine Vincent Willem.
Somberheid in huis. Somberheid om Vincent omdat we niet wisten hoe hij het heeft in die inrichting.
We dronken wat en aten een lekker hollands hapje.
Ik ga naar hem toe, zei ik, ik heb niet veel om handen en jullie hebben het druk zat met werk en die kleine. Bovendien is hij de 30ste jarig, dat is al gauw. En ik wil die zuid-franse zon wel eens op mijn kop voelen schijnen.
Ik ging die avond vroeg naar bed, wetend dat Theo en Jo een brief aan Vincent schreven die ik mee kon nemen. 's Anderendaags las ik in de trein naar het zuiden een enkel fragment.
Waarde Vincent. Wat zou ik blij zijn als ik je morgen kon komen opzoeken om je de hand te drukken. Ben je nog altijd in een situatie waarin je je ongelukkig voelt? Waarde broer wat is het toch triest dat we zo ver van elkaar verwijderd zijn. Ik heb dr Cachet gesproken hij dacht niet dat jouw aanvallen met krankzinnigheid te maken hebben. Het is een man die ons veel van nut kan zijn als jij hier kunt komen. Pissarro komt bijna dagelijks bij de Indépendants. Hij zegt dat jouw werk veel succes heeft bij de kunstenaars.
Waarde broer ik ben zeer verlangend te horen of je het beter maakt. Heb goede moed en houd hoop dat het spoedig beter zal gaan.
Met een stevige handdruk en geloof me, je liefhebbende broer.
Theo
Beste Vincent
ook uit naam van je petekind wens ik je veel goeds die het zelf nog niet doen kan.
Hij bekijkt wel altijd met veel belangstelling naar de schilderijen van oom Vincent - vooral de bloeiende boom die boven ons bed hangt, boeit hem erg.
Met de beste wensen
je liefhebbende
Jo
Ik vouwde beide brieven voorzichtig op. De trein vertrok uit Parijs, de regen sloeg tegen de ramen. Althans dat dacht ik
Somberheid in huis. Somberheid om Vincent omdat we niet wisten hoe hij het heeft in die inrichting.
We dronken wat en aten een lekker hollands hapje.
Ik ga naar hem toe, zei ik, ik heb niet veel om handen en jullie hebben het druk zat met werk en die kleine. Bovendien is hij de 30ste jarig, dat is al gauw. En ik wil die zuid-franse zon wel eens op mijn kop voelen schijnen.
Ik ging die avond vroeg naar bed, wetend dat Theo en Jo een brief aan Vincent schreven die ik mee kon nemen. 's Anderendaags las ik in de trein naar het zuiden een enkel fragment.
Waarde Vincent. Wat zou ik blij zijn als ik je morgen kon komen opzoeken om je de hand te drukken. Ben je nog altijd in een situatie waarin je je ongelukkig voelt? Waarde broer wat is het toch triest dat we zo ver van elkaar verwijderd zijn. Ik heb dr Cachet gesproken hij dacht niet dat jouw aanvallen met krankzinnigheid te maken hebben. Het is een man die ons veel van nut kan zijn als jij hier kunt komen. Pissarro komt bijna dagelijks bij de Indépendants. Hij zegt dat jouw werk veel succes heeft bij de kunstenaars.
Waarde broer ik ben zeer verlangend te horen of je het beter maakt. Heb goede moed en houd hoop dat het spoedig beter zal gaan.
Met een stevige handdruk en geloof me, je liefhebbende broer.
Theo
Beste Vincent
ook uit naam van je petekind wens ik je veel goeds die het zelf nog niet doen kan.
Hij bekijkt wel altijd met veel belangstelling naar de schilderijen van oom Vincent - vooral de bloeiende boom die boven ons bed hangt, boeit hem erg.
Met de beste wensen
je liefhebbende
Jo
Ik vouwde beide brieven voorzichtig op. De trein vertrok uit Parijs, de regen sloeg tegen de ramen. Althans dat dacht ik
dinsdag 24 maart 2015
Intieme verhalen
Eenzaam is ze niet maar wel alleen, Ze gaat op visite en krijgt best wel bezoek. Ze komt wel om de dag bij ons voor zomaar even of ze blijft eten. Vandaag wij bij haar, om te eten. Tis krap in de keuken, maar met z'n driejen om de tafel gaat best, en het is praktisch. Ik mag in de herenstoel zitten, bij het raam, daar waar hij altijd zat.
Pinda's komen op tafel, glazen en een paar flessen, of ik maar wil inschenken. Zij roert in de pannen, het lijkt wel of ze met de dag meer in elkaar schrompelt.
We kletsen over het weer, haar familie en de onze, de kippen die van de leg zijn en het laatste konijn. Nee, als die dood gaat komt er geen nieuwe meer.
Er worden grappen gemaakt over wat ik allemaal wel niet lust. Niks hoor, zeg ik, juist makkelijk, dit en dat lust ik wel, dus eigenlijk heel simpel. Daar moet ze hartelijk om lachen.
Toen we door de gang naar de keuken liepen zag ik in de salon een 'hoekje voor hem' een Delfts blauw mannetje en vrouwtje die elkaar kussen, we hadden dat jaren geleden eens meegenomen. Een waxinelichtje en een klein schilderijtje wat ik ooit een keer van hem geschilderd had, gebogen, spittend in zijn moestuin.
Dan, de borden zijn bijna leeg, begint ze over vroeger, haar jeugd op de boerderij, zijn jeugd en hoe ze elkaar hadden leren kennen. Ze kijkt langs ons heen naar buiten, het erf op.
Ze glimlacht over hun trouwen, arm waren ze, maar gelukkig, ze knikt erbij, ja zegt ze.
Het kind werd dood geboren, zacht legt ze haar bestek neer, er valt een traan van haar wang.
Ik ben lang ziek geweest, heel lang, ook ik was bijna dood. Ze kijkt ons aan. Ik weet alles nog, ook alle geluiden die er toen waren, ik werd er gek van.
Daarna nooit meer had de arts gezegd.
Het is wel zestig jaar geleden, maar soms lijkt het wel gisteren.
Het leven was van ons tweejen, dichter en hechter dan ooit tevoren ... tot vorig jaar ...
Met een " c' est comme ca " staat ze op, veegt met een papier onze borden af: ik heb nog kaas en taart, vanochtend vers gebakken.
Ze daalt heel even af de kelder in, ze neuriet een mij onbekend liedje.
Moet je ruiken, ze duwt de taart onder m'n neus. Nou ? vraagt ze met een ondeugende glimlach, waar ruikt dat naar ? Ik hoefde niet eens adem te halen, de calvadoslucht kwam me tegemoet.
Dat lust je zeker ook niet ? ze gierde het uit.
Laat die kaas maar zitten, zei ik, doe er hier maar twee van.
Pinda's komen op tafel, glazen en een paar flessen, of ik maar wil inschenken. Zij roert in de pannen, het lijkt wel of ze met de dag meer in elkaar schrompelt.
We kletsen over het weer, haar familie en de onze, de kippen die van de leg zijn en het laatste konijn. Nee, als die dood gaat komt er geen nieuwe meer.
Er worden grappen gemaakt over wat ik allemaal wel niet lust. Niks hoor, zeg ik, juist makkelijk, dit en dat lust ik wel, dus eigenlijk heel simpel. Daar moet ze hartelijk om lachen.
Toen we door de gang naar de keuken liepen zag ik in de salon een 'hoekje voor hem' een Delfts blauw mannetje en vrouwtje die elkaar kussen, we hadden dat jaren geleden eens meegenomen. Een waxinelichtje en een klein schilderijtje wat ik ooit een keer van hem geschilderd had, gebogen, spittend in zijn moestuin.
Dan, de borden zijn bijna leeg, begint ze over vroeger, haar jeugd op de boerderij, zijn jeugd en hoe ze elkaar hadden leren kennen. Ze kijkt langs ons heen naar buiten, het erf op.
Ze glimlacht over hun trouwen, arm waren ze, maar gelukkig, ze knikt erbij, ja zegt ze.
Het kind werd dood geboren, zacht legt ze haar bestek neer, er valt een traan van haar wang.
Ik ben lang ziek geweest, heel lang, ook ik was bijna dood. Ze kijkt ons aan. Ik weet alles nog, ook alle geluiden die er toen waren, ik werd er gek van.
Daarna nooit meer had de arts gezegd.
Het is wel zestig jaar geleden, maar soms lijkt het wel gisteren.
Het leven was van ons tweejen, dichter en hechter dan ooit tevoren ... tot vorig jaar ...
Met een " c' est comme ca " staat ze op, veegt met een papier onze borden af: ik heb nog kaas en taart, vanochtend vers gebakken.
Ze daalt heel even af de kelder in, ze neuriet een mij onbekend liedje.
Moet je ruiken, ze duwt de taart onder m'n neus. Nou ? vraagt ze met een ondeugende glimlach, waar ruikt dat naar ? Ik hoefde niet eens adem te halen, de calvadoslucht kwam me tegemoet.
Dat lust je zeker ook niet ? ze gierde het uit.
Laat die kaas maar zitten, zei ik, doe er hier maar twee van.
zondag 22 maart 2015
Wijven en gemiste kansen
Was het me begin van de week toch ineens lekker weer, goed over de twintig graden. Dus tijd voor de eerste bbq van 2015, dat deed niet alleen ons maar ook de slager plezier, entrecotje, coteletje. Heerlijk in de late avondzon, sprankelend wijntje.
Andere dag mist, dus niks zonsverduistering, twas zo al somber genoeg.
Na vlees krijg ik altijd trek in vis, lekkere vis, echte vis, niet gekweekt in verweggistan. Dat was donderdag geloof ik, maar vrijdag kan ook. Er was weer goed weer voorspeld, dus hup naar de kust. Le Crotoy, de baai van de Somme.
Het was niks niet mooi weer, veel mist, heel erg laag water, zeg maar gerust extreem laag. Dat was leuk voor Iona die daverde over het strand en joeg met groot plezier elke meeuw op die ze maar zag, anders dook ze wel in een mui. Kortom ze speelde niet alleen voor zeehond, ze rook er ook naar.
Er zijn daar een paar viswinkels, wij nemen altijd de kleinste. Daar komen niet van die bekakte madammen voor drie garnalen en twee mosseltjes. Ik wou net vragen heeft U .... toen ik zag ze al zag liggen, twee grote vette grieten !!! barbues, op z'n Frans !! 1.3 kilo !!
Die vlogen naar binnen 's avonds, ook met een sprankelend wijntje, naturellement.
Zie ik gisteravond op het journaal dat er aan de Franse kust na een heftig laag water er een enorme springvloed geweest is.
Heb ik weer.
Geen zonsverduistering, geen springvloed .... maar wel lekkere wijven .... mij hoor je niet klagen
Andere dag mist, dus niks zonsverduistering, twas zo al somber genoeg.
Na vlees krijg ik altijd trek in vis, lekkere vis, echte vis, niet gekweekt in verweggistan. Dat was donderdag geloof ik, maar vrijdag kan ook. Er was weer goed weer voorspeld, dus hup naar de kust. Le Crotoy, de baai van de Somme.
Het was niks niet mooi weer, veel mist, heel erg laag water, zeg maar gerust extreem laag. Dat was leuk voor Iona die daverde over het strand en joeg met groot plezier elke meeuw op die ze maar zag, anders dook ze wel in een mui. Kortom ze speelde niet alleen voor zeehond, ze rook er ook naar.
Er zijn daar een paar viswinkels, wij nemen altijd de kleinste. Daar komen niet van die bekakte madammen voor drie garnalen en twee mosseltjes. Ik wou net vragen heeft U .... toen ik zag ze al zag liggen, twee grote vette grieten !!! barbues, op z'n Frans !! 1.3 kilo !!
Die vlogen naar binnen 's avonds, ook met een sprankelend wijntje, naturellement.
Zie ik gisteravond op het journaal dat er aan de Franse kust na een heftig laag water er een enorme springvloed geweest is.
Heb ik weer.
Geen zonsverduistering, geen springvloed .... maar wel lekkere wijven .... mij hoor je niet klagen
vrijdag 20 maart 2015
Blij van je stoel
Gisteren dikke envelop van het franse ministerie van financien in de brievenbus.
Een bekeuring !!! Oei, dan zeg ik allemaal lelijke woorden, in het nederlands en in het frans !!
45 euro.
45 euro voor, na correctie, 1 kilometer te hard te hebben gereden; nog meer lelijke woorden.
Het klopt, de datum, de tijd, ik was daar, ik reed daar
Ik scheld alle fransen weer helemaal stijf; want er zitten ook nog allerlei formulieren bij waar ik natuurlijk helemaal niks van snap.
Betalen zal wel weer een ramp zijn, zo'n franse betaalramp.
Voorzichtig tik ik zojuist een vermeld nummer van een site op de computer in.
Tadaa, een nederlandse site van de franse overheid, een kind kan de was doen.
Hoepla, plingplong, binnen drie seconden ben ik 45 euro kwijt.
Geweldig ...
Ik ga zo meteen weer eens lekker een stukje scheuren op de snelweg !!
Een bekeuring !!! Oei, dan zeg ik allemaal lelijke woorden, in het nederlands en in het frans !!
45 euro.
45 euro voor, na correctie, 1 kilometer te hard te hebben gereden; nog meer lelijke woorden.
Het klopt, de datum, de tijd, ik was daar, ik reed daar
Ik scheld alle fransen weer helemaal stijf; want er zitten ook nog allerlei formulieren bij waar ik natuurlijk helemaal niks van snap.
Betalen zal wel weer een ramp zijn, zo'n franse betaalramp.
Voorzichtig tik ik zojuist een vermeld nummer van een site op de computer in.
Tadaa, een nederlandse site van de franse overheid, een kind kan de was doen.
Hoepla, plingplong, binnen drie seconden ben ik 45 euro kwijt.
Geweldig ...
Ik ga zo meteen weer eens lekker een stukje scheuren op de snelweg !!
woensdag 18 maart 2015
Carte fidélité
In Nederland werd ik al gek van al die klantenbinders, klantenkaarten, klantenzegels, poppetjes, plakkertjes, glazen, voetballen, plakplaatjes enz. De goede winkels, u weet wel Lidl of zo, die doen daar niet aan. De prijs is de prijs, helder, zo hoort het, daar houd ik van. Iedereen eigenlijk geloof ik.
En hier in Frankrijk is het natuurlijk hetzelfde. De gekste dingen verzinnen, heel erg is: de gewone prijs betalen en de helft van het tweede product op een of ander spaartegoed. Aan het eind van het jaar wordt het afrekenen vergeten en heb je nog alles dubbel betaald.
Vorige week ontkwam ik niet een aan kaart van bouwmarkt Mr Bricolage. Met zo'n kaart kregen we tien procent korting en op een grote aanschaf is dat wel wat.
Het aanvragen, daar heb je een bankbewijs voor nodig en een energieafrekening dat je woont waar je zegt dat je woont. Het duurde al met al een half uur. De mevrouw zuchtte en steunde achter haar computer en toetste wel drieduizend knoppen in. Bij mij kwam de stoom inmiddels ook al uit m'n oren, wat een gedoe.
Voila, daar kwam een klein dun kartonnen kaartje met onze naam erop, twintig geprinte pagina's met allerlei voorwaarden, en heel geheimzinnig ... op een kladbriefje onze voorlopige code. De mevrouw en wij keken de winkel rond of niemand ons bespiedde: 1234, stond erop. Tis secret zei ze erbij en privisoir, binnen een paart dagen krijgt U het definitieve nummer thuisgestuurd.
Het begon al goed aan de kassa met het kartonnen gevalletje; de kassadame vergat de korting. Oho zeiden wij in duo-koor, 10% s'il vous plait. Weer zo'n zuchtend mens. Kijk, dit is de code zei ik, en gaf haar het kladje: 1234, hoepla: 10% van de prijs af. Omzichtig vouwde ik het kleinood in mijn portemonnee.
Ligt vanmiddag een dikke enveloppe in de bus van een mij geheel onbekende maatschappij. Maar 't ging over een code bleek na drie keer lezen.
Aha, de nieuwe echte code .... we verwijderden een zilver stripje .... tegen het licht, daar stond onze nieuwe code:
1234
En hier in Frankrijk is het natuurlijk hetzelfde. De gekste dingen verzinnen, heel erg is: de gewone prijs betalen en de helft van het tweede product op een of ander spaartegoed. Aan het eind van het jaar wordt het afrekenen vergeten en heb je nog alles dubbel betaald.
Vorige week ontkwam ik niet een aan kaart van bouwmarkt Mr Bricolage. Met zo'n kaart kregen we tien procent korting en op een grote aanschaf is dat wel wat.
Het aanvragen, daar heb je een bankbewijs voor nodig en een energieafrekening dat je woont waar je zegt dat je woont. Het duurde al met al een half uur. De mevrouw zuchtte en steunde achter haar computer en toetste wel drieduizend knoppen in. Bij mij kwam de stoom inmiddels ook al uit m'n oren, wat een gedoe.
Voila, daar kwam een klein dun kartonnen kaartje met onze naam erop, twintig geprinte pagina's met allerlei voorwaarden, en heel geheimzinnig ... op een kladbriefje onze voorlopige code. De mevrouw en wij keken de winkel rond of niemand ons bespiedde: 1234, stond erop. Tis secret zei ze erbij en privisoir, binnen een paart dagen krijgt U het definitieve nummer thuisgestuurd.
Het begon al goed aan de kassa met het kartonnen gevalletje; de kassadame vergat de korting. Oho zeiden wij in duo-koor, 10% s'il vous plait. Weer zo'n zuchtend mens. Kijk, dit is de code zei ik, en gaf haar het kladje: 1234, hoepla: 10% van de prijs af. Omzichtig vouwde ik het kleinood in mijn portemonnee.
Ligt vanmiddag een dikke enveloppe in de bus van een mij geheel onbekende maatschappij. Maar 't ging over een code bleek na drie keer lezen.
Aha, de nieuwe echte code .... we verwijderden een zilver stripje .... tegen het licht, daar stond onze nieuwe code:
1234
woensdag 11 maart 2015
Nieuwe verhalen
Ik zit er aan te denken om maar weer eens een blogje op mijn ouwe blog op de ouderwetse manier te gaan schrijven; per slot van rekening ben ik ook niet van gisteren.
Op zoek naar inspiratie dus; wachten op de borreling en daarna boreling
en dan wellicht de lezers
Op zoek naar inspiratie dus; wachten op de borreling en daarna boreling
en dan wellicht de lezers
Abonneren op:
Reacties (Atom)